Waarom ik 4 uur per dag werk

De eerste interpretatie die je rond dit thema dient te maken is de definitie van werk. Werk is betaalde arbeid. Betaald met geld of andere voordelen zoals onderhoud of woonst. Basisbehoeften zijn de eerste zorg van mensen, daardoor kan je leven, daardoor kan je ook andere, meer gerichte activiteiten gaan doen. En voor die basisbehoeften zoals een onderdak en voeding, moeten sommigen 10 uur per dag werken. Er blijft dan niets over voor een volgende laag van behoeften. Dat is voor velen de huidige levenssituatie. Zelfs voor de mensen die meer inkomen hebben en dus een volgende laag kunnen aanboren, is er in de huidige maatschappij geen ruimte meer. We worden bestookt met talloze verleidingen en gaan die beschouwen als noodzakelijk zelfs even noodzakelijk als hun basisbehoeften. Neem entertainment, waaronder ik zeker de smartphone en TV-consumptie plaats, deze aankopen maken een vast deel uit van ons aankoopgedrag en de maandelijkse vaste kosten. En dan doe ik er nog een laagje bovenop nl. als je dan nog een budget overhebt, dan stappen de meesten over naar leningen voor auto en woning. Op bepaalde momenten zelfs leningen voor luxeproducten of reizen.

Mijn punt is dat het nooit genoeg is. We worden voortdurend verleid om te verbruiken want dat is goed voor de economie. Maar is dat ook zo? Wat is goed voor ons? Wanneer zijn we arm en wanneer zijn we rijk? Ik werk voor rijke mensen, mensen die vele lagen hebben boven de drie die ik hierboven heb beschreven. Ze hebben genoeg van alles, hebben overal toegang tot en kunnen sparen voor de toekomst. Is dat de droom voor iedereen?

Ik stapte tien jaar geleden uit de ratrace. Ik geef toe, een beetje gedwongen door allerhande benarde situaties zoals een kanker en een fout gelopen financiƫle transactie. Maar mijn bijna miraculeuze genezing heeft inzichten gebracht. Inzichten over de diepere lagen van een maatschappij die structureel niet goed in elkaar zit. Ik ben geen anarchist pure-sang, ik ben misschien wel een neo-anarchist, zo eentje van het type La Casa De Papel. Schoppen om mensen een geweten te bezorgen, of het nu gaat over de plasticsoep of de uitstoot of het kapitalisme of het vervlakte levensritme. Ik reis rond en zie mensen zichzelf in de prak rijden. Vooral figuurlijk natuurlijk. Vroeger waren barricades de plaats voor jongeren die vanuit hun studies of startende loopbanen de waarheid zagen en weigerden om te capituleren voor het systeem om er uiteindelijk toch in te verzanden. Ik ben ook schuldig aan dit proces maar ben tijdens mijn economisch gevangenschap bewust gebleven van de nadelen van mijn keuzes.

Nu is er een opkomende groep van ouderen, plus vijftigers, die opkomen voor de belangen van anderen. Ze doen dat op verschillende manieren. De mijne is rondreizen en mensen individueel aanspreken op de gevaren van een onbewust leven. Daarom werk ik 4 uur per dag. Zodat er ruimte is voor het kijken, het contacteren, het luisteren. Ik wandelde eergisteren met een Chileense verpleegster door de Deense bossen en vroeg naar haar toekomst. Naar de reden waarom ze haar droomjob had verlaten om het avontuur aan te gaan in Denemarken of bij uitbreiding Europa. De diepere laag staat hierboven beschreven, in detail verschillend maar de grote lijn dezelfde.

Ik heb geen luxe meer, maar ook geen leningen. Ik kan onafhankelijk leven en ben de baas over mijn eigen beslissingen en leven. Daarom werk ik 4 uur per dag.

Previous Post