Van Kleve naar de Vogezen

/ Vlierhof, Geluk, Kleve, motor tavel

Na drie weken in een community, was het weer tijd om mijn vleugels te strekken en op avontuur te gaan. Ondanks het feit dat ik mezelf zwaar ben tegengekomen in het Vlierhof (zie artikel over sarah nerdie), was de laatste week een heerlijke ervaring. Het leek wel of de muren weg waren gehaald en dat ik toegang kreeg tot de meest fantastische personen. Of is het omgekeerd? Was mijn muur weg waardoor anderen mijn ware ik mochten ervaren. Ik heb op één week meer diepe gesprekken gevoerd dan in de voorbije zes maanden tesamen. Het werkt lavend voor mij.

En raar maar waar, ik heb beloofd dat ik terug ga en mij zelfs ga engageren in de werking. Ondanks de demonen uit mijn verleden, vind ik dat het Vlierhof een mooie plek is met mooie mensen. Dus het is het waard... Maar wat belangrijk was vandaag: de reis. Na ontelbare knuffels (werkelijk, ik kon ze niet meer bijhouden), en het kunst- en vliegwerk om alles op de moto te krijgen, ben ik vertrokken. Mijn stem laat het niet toe om te gillen maar als ik probeer te gillen in de helm, dan produceer ik toch enige decibels. 'De schreeuw', bekend van Munch, was bij mij een schreeuw van vreugde, geluk, blijschap. Op de moto door het landschap en focus op de baan zodat je aan niets meer denkt. Enkel die diepe trilling van geluk sinderde doorheen mijn lichaam.

En dan denk ik toch één ding: 'ik heb de juiste keuze gemaakt om digital nomad te worden en te zijn.

Next Post Previous Post