Tijd om te schrijven

/ tijd, Bloggen, talenten

De maanden 'on the road' vliegen voorbij. Ik had gedacht dat mijn leven zou vertragen maar het is sneller aan het gaan. Gisteren en de eergisteren waren weeral mijlpalen. Ik, als loner, heb me geëngageerd om mee te draaien in een team. Mijn talenten passen in de groep en ik voel dat ik echt welkom ben. Deze community is een allegaartje van mensen en dingen, maar vooral een warme en eerlijke plek. Als je behoefte hebt aan ruimte en/of stilte, dan neem je die. En als je er eens wil invliegen, dan kan je hier zonder probleem 14 uur per dag werken. Maar als werken een hobby is omdat je wil bijdragen aan de werking, omdat je dankbaar bent voor de uitwisseling van diepgaande erkenning, dan maakt het niet uit.

Ik heb op mijn zoektocht naar mooie plaatsen in ieder geval al één plaats gevonden waar ik me thuis voel. De computer staat klaar waar ik op afstand kan op werken en dat is dan mijn langlopend engagement: kostenplanning en boekhouding. Voor deze mensen een big thing, voor mij even meegenomen. Is dat niet het verhaal van talenten? Ik doe iets moeiteloos en biedt het aan bij een organisatie die er dankbaar voor is. Mijn idee dat ik maanden geleden op de blog zette nl. dat ik van community naar community zou reizen en dat ik een rol van betekenis zou kunnen hebben voor hen, is in een eerste fase gekomen.

Ik ga terug naar België volgende week en zal blij zijn om de kinderen weer te zien en om mijn klanten te bezoeken. Maar ik voel nu al de drang om naar Denemarken te vertrekken, om nieuwe mensen te leren kennen. Het screeningsgesprek met de Deense organisatie was heel tof. We besloten samen dat het een match was. Haar naam is Theresa en die naam is voortdurend in mijn leven. Moeder Theresa is mijn voorbeeld. Al zal Theresa van Denemarken zich geen heiligheid voelen, toch komen de synchroniciteiten toch weer duidelijk mijn leven binnenwandelen.

Ik had geen tijd meer om te schrijven en heb dus tijd genomen, al is het midden in de nacht. Ik kon niet slapen omdat deze gedachten hun weg moesten vinden van mijn overactieve brein naar het papier.

Next Post Previous Post