Terugkeren is voorlopig een noodzaak

Het was een prachtige tijd, mijn eerste zes weken leven 'op de baan'. Leven als minimalist en digital nomad. De relatie tussen Workaway en mezelf schijnt wel te lukken, al blijkt dat een oudere dame met moto toch niet evident is voor de meeste hosts die ik contacteer. Van sommige hosts krijg ik een beleefd antwoord in de zin van 'we hebben voldoende vrijwilligers', van anderen krijg ik helemaal niets te horen. Is de leeftijd dan toch een discriminerende factor bij de vrijwilligers? Maar geen nood, ik zocht verder en vond ook. Ik merk dat matchen belangrijk is. De zoektocht naar het juiste adres in het Workaway-aanbod vraagt aandacht en focus. En daardoor heb ik een mooie nieuwe plaats gevonden in de streek van de Chablis.

Dus op naar mijn tweede periode. Deze keer in omgekeerde richting. Ik start in Frankrijk en ga nadien terug naar het Vlierhof. Want door mijn eerste verblijf aldaar, heb ik engagementen opgenomen om terug te keren en daar enkele taken op te nemen. Een soort van tweede thuis. Cijfers en programmeren, dat is mijn dada. Dus vroeg en kreeg ik een taak op het bureau van het Vlierhof. De puurheid van de mensen die daar wonen staat in schril contrast met de gespannen, gestreste individuen in mijn basiskamp in Gent. Geen oordeel maar een vaststelling gisteren. Ik ging nog wat spullen ophalen in Turnhout, de plaats waar ik 18 maanden had gezorgd voor daklozen. De weg ernaar toe, de files, het onthaal, de verhalen,... het had allemaal iets van te veel en te complex. Dit is niet langer mijn leven.

Tevreden zit ik nu in een kamertje bij mijn dochter thuis. Tevreden blik ik terug naar de voorbije weken. Je moet het maar doen, denk ik dan. Als huismus de baan op, telkens opnieuw je installeren, je aanpassen, je integreren. En toch heeft het veel weg van mijn jonge leven toen ik als businessvrouw de hotels van Europa afschuimde. Het is enige verschil is 'soberheid'. En een vriendin die ik heb overgehouden van de tijd bij de daklozen zei me gisteren: "Je thuis is in jezelf". En onderweg naar Gent las ik op mijn smartphone een artikel: "Je thuis is waar je koffer staat." Of in mijn woorden: "Mijn thuis is waar mijn moto staat."

Next Post Previous Post