De geur van mijn landingsplaatsen

/ Mont Gargan, community, geur, Morvan

Gisteren werd het me plots duidelijk: elke plaats heeft een geur. Ik ging in mijn gedachten terug naar alle voorbije plaatsen. En poogde om een benaming te kleven op die specifieke geur. Waar ik nu ben is er een mix van lichte mufheid gekruist met fragment van wierook en heiligheid. Een sprong terug was er de netheid van een hotel met een touch van bio-reinigingsmiddelen en een vleugje 'familiegezelligheid'. Mijn kamertje in Gent heeft de onderliggende bewieroking van kattenvacht en hun aanwezigheid. Die geur wordt regelmatig opgesmukt door een geurtje omdat de afloop in de straat niet echt goed verloopt. Maar het kamertje heeft vooral een thuisgeur van Sarah, met al mijn specifieke elementen waaronder verzorgingszalfjes voor mijn nog steeds etterende keel.

De Morvan was een hondenparfum, die vooral bij regen erg sterk kon aanwezig zijn. De specifieke geur van de schuur waar ik toen werkte bracht een oude vermolming in mijn neusgaten. Dan een sprong naar de community. Daar is het een chaos van geuren. In mijn kamertje de reeds geciteerde Sarah-fragrance. Alsof ik mijn eigen geur beschouw als een soort van Opium. Enkele stappen verder de heerlijke parfums van wilde bloemen en verse groenten op het permacultuur veld. En de keuken soms heerlijke spijsgeur en soms de dralende insijpelend bouquet van putjes en onrein achtergelaten ruimte. De kroon van mijn terugblik ligt aan de voet van Mont Gargan. Een dierentuin-geur waar een paard anders ruikt dan een varken of een geit. Die samenloop van uitwerpselen met de frisheid van de vallei geeft een gevoel van vorige levens als boerin in Ierland.

Next Post Previous Post