De 10 beste ervaringen als digital nomad

/ digital nomad, ervaring, motor travel

Ik las vandaag een artikel over hoe een andere nomad het reizen ervaart. Haar hoofdlijn was dat iedereen jaloers is op haar levensstijl maar dat de ervaringen op een totaal ander vlak liggen voor haar. Het gaat niet over de perceptie van reizen en vakantie, maar over de ervaringen. En die zijn voor iedereen anders. Daarom wil ik mijn ervaringen oplijsten als een soort van clickbait: De 10 beste ervaringen als digital nomad.

Vrijheid:

Nadat ik Eeklo had verlaten omwille van een verstikkend gevoel en ik naar Turnhout vertrok om opnieuw dienstvaardig te zijn voor anderen, begon het gevoel van vrijheid vorm aan te nemen. Maar in Turnhout raakte ik opnieuw verstrikt in draaikolken van menselijke verwachtingen en beperkingen. Het eerste jaar in Turnhout was in balans, maar door een verhuis naar een nieuw gebouw was de balans helemaal verdwenen. Een complete burnout zat eraan te komen en dus moest ik wel weg. Als ik nu terugkijk op die 18 maanden en ik kijk naar mijn leven nu als nomad, dan is het grootste verschil: vrijheid. Ik bepaal nu zelf wat ik doe en wat niet. Als ik op een plaats verblijf moet ik mij aanpassen en de regels volgen. Maar als die niet langer bij me passen of als ik mij ongemakkelijk begin te voelen, dan kan ik weer verder, zonder dat dit gevolgen heeft. Vrijheid is het feit dat ik niet vasthang aan verplichtingen en verwachtingen. Wat ik wel heb geleerd is dat het verlaten van een verblijfplaats niet mag aanvoelen als een vlucht. Want ik ben te veel in mijn leven gaan vluchten als het té moeilijk werd. Ik sluit nu steeds af in schoonheid en ga terug als ik er klaar voor ben en soms ook helemaal nooit meer.

Focus:

Een nomadisch leven lijkt dan wel op een leven waar alles kan en niets moet, maar in de realiteit heb je een sterke focus nodig. Zoals iedereen in een gewoon leven van 'huisje-tuintje-keuken-kinderen' is een ritme en een dagelijkse planning erg belangrijk. Ik heb gekozen voor twee soorten van verblijfplaatsen: eentje als Workaway en eentje als programmeur. Bij een workaway-plaats moet je 4 tot 5 uur werken, een job die je op voorhand hebt afgesproken. Het is een systeem met duidelijke lijnen en met een contract per plaats. En iedereen schijnt er zich aan te houden. Dat geeft een veilig gevoel. Als programmeur ben ik in het laatste jaar op twee plaatsen geweest. Een nieuwe klant dient zich online aan via een platform zoals Upwork. De afspraken worden gemaakt en ik ga een week wonen in de buurt van de nieuwe klant. Elke dag werk ik dan 4uur in het bedrijf. Na een week evalueren we de situatie en kan ik eventueel een aantal taken verder uitwerken tijdens het reizen. Zowel de workaway als het programmeren vraagt focus want je hebt een engagement.

Nieuwe mensen ontmoeten:

Alhoewel deze top-10 geen rangorde heeft, staat dit punt wel erg hoog voor mij. In België was het heel moeilijk voor mij om mensen te ontmoeten. Ik praat enkel met één persoon, ik functioneer niet als er meer dan 2 mensen dichtbij zijn. Ik ben een asociaal persoon als het aankomt op small-talk. Dat onvermogen om een vriendenkring te hebben en te onderhouden, speelt mij al heel mijn leven parten. Het limiteert mij in mijn evolutie, in mijn persoonlijke groei. Ik heb lang gedacht dat ik alleen kan leven. Vluchten in een boshut, en dat zou nog werken ook. Ik kan en zal misschien ooit wel een heremiet worden. Maar nu wil ik nog iets betekenen voor anderen. Nederigheid is de beste manier om dat te bereiken. Als ik begin te vertellen over mijn gevulde leven, dan is de balans weg. Mensen reageren dan op een verwonderde manier. Maar dat wil ik niet hebben en ook niet bereiken. Ik ben als persoon niet belangrijk. Het is belangrijker dat anderen zich goed voelen. Ik kan erg goed luisteren en de juiste vragen stellen. En daardoor kan ik een connectie maken met anderen. Ik geef iets en krijg iets te terug.

Waar hoor ik?

Deze vraag bepaalt mijn leven. Mijn thuis is wie ik ben. Mijn thuis is nergens, het zit in mijn brein, in mijn gedachten. Die ervaring is heel erg sterk. Ik ben na twee jaar losgekomen van de nood aan een eigen plek, aan een huis. Als ik vertrek, dan is alles opgeladen op de motor, bijna alles. Ik ben blij met het kamertje bij mijn dochter. Want als ik terug ben in België, dan mag ik bij mijn dochter verblijven en in dat kamertje staan nog enkele zaken waar ik geen afstand van wil doen. Waaronder een gitaar die ik niet kan meenemen, mijn bed dat mijn kankerlichaam zo lang heeft gedragen, de kleding van een ander seizoen, en acht bakken met spullen die er enkel nog zijn voor een mogelijke nieuwe start in België. Ik merk dat bij elke nieuwe landingsplaats er een periode nodig is voor aanpassing aan de omstandigheden. Dat is een hele opgave voor mij. Ik leef gestructureerd, alles op zijn plaats en in de juiste tassen. Maar dan kom je aan en ga je toch settelen. Dat proces duurt twee weken. Maar na enkele weken gaat stilaan de drijfveer om te reizen toch weer de bovenhand nemen. Ik wil uiteindelijk wel een plaats vinden waar ik steeds terug naar toe kan, waar ik thuis hoor.

Verschillend

We zijn anders, elke persoon is anders. Ik merk wel dat de karaktersets overal de zelfde zijn. Mensen zijn mensen. Maar ik leef op een afstand van iedereen. Buiten mijn kinderen en enkele heel close vrienden kunnen weinigen binnen bij mij. Dat is de waarheid achter mijn pseudoniem: loner. Ik ben een eenling die kan en wil functioneren in een ruimere context. Ik kan dus als toeschouwer de verschillende persoonlijkheden gadeslaan. Ik kan afwachtend toekijken en toenadering zoeken met mensen die geen bedreiging zijn voor mijn persoonlijkheid. Wat wel verschillend is, zijn de gewoonten van een land en van leefgemeenschappen. Daar leer ik heel veel van. Fransen zijn geen Denen. In Denemarken kan ik hun positieve instelling waarderen over gezondheid en leefmilieu. In Frankrijk de losse leefstijl en het rustige leven. Ik heb lang gedacht dat Ierland de enige plaats was waar ik volledig paste. Maar daar gaat het niet om. Ik omarm nu de verschillen en weet dat ik een beetje Française, een beetje Irish en Deense.

Respect

Het speelt bij iedereen, respect krijgen voor wat je doet. Het is een diepverankerd gevoel dat een mens doet bloeien. We zijn meestal op jacht naar erkenning en we vinden dat we respect verdienen. Maar ik heb geleerd om dit los te laten. Als je nederig je ding doet, als je kookt of poetst, als je een programma schrijft... het is allemaal hetzelfde. Belangeloze inzet is de basis. Belangeloos is niet hetzelfde als gratis werken. Ik hecht geen belang aan de uitkomst omdat ik altijd mijn uiterste best doe. Als dat niet overeenkomt met de verwachtingen van de opdrachtgever, dan laat ik het los. Vroeger deed het pijn, maar nu begrijp ik dat de enige manier om dit te vermijden te maken heeft met een duidelijke opdrachtomschrijving. Ik kan nu beter uitdrukken op het moment van de opdracht wat ik kan en wat niet. Afbakenen is de basis van respect.

Exit comfort zone

Wat het leven interessant maakt is het verlaten van platgetreden paden. Mijn ervaringen in Peru en India leerden me dat die comfort zone nodig is maar het verlaten minstens even nodig. We gaan snel conformeren zodat we als mens geen inspanningen meer moeten doen. Sommigen gaan voor de sport wel eens buiten de lijnen kleuren, maar dat is meestal voor een beperkte tijd. Als die comfortzone wordt herleid tot een kwart van je bestaan, dan moet je wel omgaan met de andere driekwart. Verandering wordt de constante in je leven. En dat is enkel mogelijk als er geen verplichtingen zijn of meer zijn tov een gezin of familie. Ik voel me bevoorrecht dat mijn kinderen hun eigen weg hebben gevonden en dat ik niet wordt opgeëist door hen. Er is een band van wederzijds respect tussen hen en mezelf. Wat betreft familie heb ik zo goed als alle banden verbroken. Vooral omdat mijn uitgebreide familie geen respect kan opbrengen voor wie ik ben. Ik ben nu in een stadium dat als er te veel comfort binnensluipt, ik argwaan heb.

Gezondheid

Ik ben heel erg ziek geweest, heb een agressieve darmkanker overwonnen, een kwaadaardige bacterie in mijn keel en een reeks ongemakken zoals een diagnose voor Bechterew. Ik sta nu vijf jaar na de laatste harde diagnose en ik leef nog steeds. Sterker nog, ik leef gezond en heb veel aandacht voor beweging. Gezonde voeding en het vermijden van slechte levensomstandigheden maken dat mijn lichaam openbloeit. Ik voel me goed in mijn vel en dat weerspiegelt zich op mijn beweeglijkheid. Waar ik in Eeklo acht jaar geleden aan mijn relaxzetel en mijn bed was gekluisterd, rijd ik nu door Europa met een motor. Ik heb zelfs een gewoonte om 10.000 stappen per dag te doen. Het is allemaal niet eenvoudig. ik verleg dikwijls grenzen van wat ik denk dat ik aankan. Na 8 km wandelen wil mijn lichaam stoppen. Dan zet ik door en ga op een automatische piloot. En als ik door die grens ga, dan is de inspanning lonend. Hetzelfde gebeurt er met het rijden de motor. 500 km rijden vormt geen probleem maar daar boven wordt het moeilijk. Ja, motorrijden is een sport genaamd motorsport.

Bubbel

Met de twee laatste punten kom ik meer naar mijn eigen persoon, naar wie ik ben. Althans hoe ik mezelf aanvoel, hoe ik uitleg aan anderen wie ik ben. Ik leef namelijk graag in een bubble. Een cocoon waar iedereen me gerust laat. Het verschil tussen een bubbel en heremiet, is dat de bubbel overal kan staan. Zelfs in een lawaaierige omgeving kan ik in mijn bubble kruipen. Velen kennen dit als ze de earplugs insteken en rondlopen in de winkelstraat. Door te leren die bubbel op te zetten, heb ik voor mezelf een ruimte ontdekt die veilig is. Een ruimte die het mogelijk maakt om de eerder geciteerde toeschouwer te zijn. Dan kan ik ook aangeven aan anderen dat ik in mijn bubbel ben en dus liever niet gestoord wordt. Ik zie mensen wel raar opkijken als ik geen contact wil, als ik niet wens te praten. Ik ben dan de autist die haar eigen ding wil doen. Respectloos voor de ene, begrip van anderen.

Minimalisme

Als er één punt bovenaan van dit lijstje zou moeten staan, dan is het zeker leven in het minieme. Het effect dat dit op mijn persoon heeft is onvoorstelbaar. Ik heb steeds genoeg, er is geen tekort meer. Alles wat ik bezit, neem ik mee. (buiten dan de spullen in het kamertje bij mijn dochter) Kopen is uitzondering geworden. Ik maak een lijstje van de spullen die aan vervanging toe zijn. Ik was gestart met een aantal zaken uit een goedkope prijsklasse. Dit om zeker te zijn dat ik ze wel echt zou nodig hebben. Deze maand ben ik aan de upgrade-cyclus begonnen. En aan de top stond een nieuwe bril. De huidige is vier jaar oud en staat te wankelen op mijn neus. Ik heb een nieuwe bluetooth speaker gekocht want de vorige had het begeven. Ik moet natuurlijk toegeven dat alles intensief gebruikt wordt. Ik heb drie rokken waar één zelden wordt aangedaan om er toch eentje te hebben voor opgesmukte gelegenheden. Het minimalisme heeft me echt gelukkig gemaakt. Ik voel mijn persoonlijkheid ertegen vechten, mijn verstand wil kopen. Maar mijn ervaring zegt dat ik het niet nodig heb. Ik zet nieuwe verleidingen onderaan het lijstje en die moeten dan opstijgen naar de eerste plaats doorheen de maanden die erop volgen. Die bril stond op het lijstje zes maanden geleden en komt nu pas bovenaan.

Dit is mijn top 10 van ervaringen als digital nomad. Ik nodig je uit om één en ander te vertalen naar je eigen leven en daarmee aan de slag te gaan. Maar dit zijn mijn persoonlijke punten en als je suggesties hebt voor bijkomende punten, aarzel niet om me te mailen.

Next Post Previous Post