De visionaire analist - Hoe het allemaal begon in 2013

openheid menselijkheid beschikbaarheid ecologisch evenwicht dienstbaarheid

Uitgeput, verslagen en ten einde raad. Zo keerde ik terug van een experiment. De locatie was Nadrinag, een naam die nog steeds natrilt in mijn hersenen als een bespookte gemeente. Eentje zonder menselijkheid. Een spookbeeld dat nadien bevestigd werd omdat één van mijn favoriete muziekbands er een horrorvideo was gaan opnemen.

Maar dat eerste deel van mijn, toen nog prille, leven wil ik niet delen met jullie. Het was afwerken van karma, voor zover je erin gelooft of niet. Dit verhaal gaat ook over reïncarnatie, over het steeds opnieuw ervaren van situaties tot je er voldoende uit geleerd hebt. Ik wou die eerste 53 jaar van mijn leven achter mij laten. Langzaam kroop ik uit een enorme put, depressie beheerste mijn leven in 2013. Maar je komt er sterker uit, je moet door het slijk kruipen om de zon terug te zien.

Mijn naam is Loner, by the way. Ik ben nu 1053 jaar en heb een soort onsterfelijkheid mogen ervaren. Ik wil met jullie, mijn lezers, enkele ervaringen delen. Je zal merken dat ik tijdens mijn relaas het standpunt inneem als toeschouwer. Ik laat jullie de spreekwoordelijke vrijheid om details in te vullen. Het bijrolletje dat ik vertolk in het verhaal is er enkel om mijn betrokkenheid aan te tonen met hetgeen gebeurd is.
Gelijklopend met mijn modderpoel van 2013, ging de wereld voor een zoveelste keer door een grondige metamorfose. Slijk met geschiedkundige waarde als daar zijn Trump en Poetin, Assad en IS, Sudan en Libië, Taliban en Pakistan,... dat soort slijk hertekende de wereld en maakte een nieuwe realiteit waarvan we nu, anno 3013, nog steeds de gevolgen dragen. Waarden en normen zouden nooit meer dezelfde zijn, slijk werd de norm. Ik voelde toen al aan dat je als mens vanuit je hart zou moeten kiezen. Mijn keuze was de weg van openheid, menselijkheid, beschikbaarheid, ecologisch evenwicht, dienstbaarheid maar vooral eenzaamheid in de massa.

Dit concept van 'loner' kwam sterk opzetten. We kenden het toen, in 2013, al in de vorm van 'lone wolf', een Hell's Angel zonder een motoclub. We kenden het als term voor een terrorist zonder actiecel. Voor mij was het een manier om de kater van het eerste hoofdstuk van mijn leven te verwerken. Ik ben tweeling van horoscoop. Nog zoiets waar je in gelooft of niet. Ik niet dus... Maar wel het feit dat ik helemaal pas in de beschrijving van het teken tweeling. Ik heb een balans nodig tussen twee kanten in mijn leven.

Ik ben ethisch hacker. En ik ben schrijfster. Linker- en rechterhersenhelft die op de één of andere bizarre manier in balans komen. Beide activiteiten kan ik alleen doen met behoud van contacten met de maatschappij. Je staat aan de kant, je kijkt toe, je neemt op. En af en toe stuur je bij. Dat is de taak van de heremiet, de moderne loner.

Ik krijg van vrienden soms de naam: 'nomad'. Heb nooit kunnen aarden op één plaats, ben steeds verhuisd als een plaats te vertrouwd werd. Maar als 'loner' kan je maar best 'nomad' zijn.
Sinds 2013 ben ik ook anarchist en minimalist geworden. Mijn zoon heeft mij leren roepen tegen het televisiescherm. Het uitroepen van woede en frustratie over onrechtvaardigheid, geweld, corruptie maar vooral over hypocrisie, helpt mij om mijn balans te houden. Het scherm is een metafoor en als loner doe ik er niemand kwaad mee. Minimalisme, alles wegdoen wat je niet nodig hebt. Alles reduceren tot het niveau dat je zegt: 'ik ben gelukkig met hetgeen ik heb'. En dan niets extra willen, geen streven meer naar het materiële. Tenzij... het bijdraagt tot je geluk.

Sinds 2013 ben ik dus een minimalistische, anarchistische, nomadische loner. In de duizend jaar daaropvolgend ben ik dat gebleven. Sterker nog, dit heeft mij het (voorlopig) eeuwige leven verschaft.

Triggers:

Wil je meer weten over minimalistisch leven? Wil je weten hoe het is om als nomad door het leven te gaan?

Volgend Artikel